ادب پژوهی
درباره وبلاگ


مخاطبان عزیز،سلام.
اینجانب زهراهنرمند،دبیر زبان و ادبیات فارسی ناحیه یک رشت،هستم.هدفم از تهیه وبلاگ ادب پژوهی،ارتباط بیشتر با دانش آموزان و ارائه تجربیات حرفه ای در رشته زبان و ادبیات فارسی است.امیدوارم مورد توجه و استفاده شما عزیزان قرار بگیرد.

مدیر وبلاگ : زهرا هنرمند
نویسندگان
جمعه 29 شهریور 1398 :: نویسنده : زهرا هنرمند
بلای خانمان سوز(طنز)

در زمان قدیم،آن وقت ها که هنوز موضوع انشای من اختراع نشده بود،مردم لاغرتر بودند.موضوع انشایم خوردنی نیست؛وسیله ای است که زمان خیلی زیادی از اختراع آن نمی گذرد ولی چنان بینمان جا خوش کرده است که از بین رفتنی نیست و پدر و مادرها به آن می گویند:«بلای خانمان سوز».

تلفن همراه را می گویم.وسیله ی خیلی خوبی است.کافی است فقط در یک جا بنشینی و آن را در دست بگیری.خودش همه ی کارهای زندگی ات را انجام می دهد؛برایت غذا می آورد،خرید می کند،آهنگ می خواند،هزینه ی آب و برقت را می دهد،برایت دوست پیدا می کند،تو را بیرون می برد و همه جای جهان را به تو نشان می دهد،هر سؤالی هم بپرسی با جان و دل پاسخگوست.

پدر و مادرها فکر می کنند همه ی مشکلاتمان از گور تلفن همراه بلند می شود؛
ـ «مامان،گشنمه».
ـ «انقدر که گوشی تو دستته وقت نداری چیزی بخوری».
ـ «مامان،چشمم درد می کنه».
ـ «مامان چی کار کنه برات.انقدر که سرت تو اون گوشیه».
ـ «مامان،سرطان گرفتم».
ـ «می خواستی گوشی رو بذاری کنار».

خب،ما چه کار کنیم؛هرچیزی که خوب است،ضرر دارد.مثلاً پفک،چیز به این خوشمزگی،جایی از بدن نیست که به آن آسیب نرساند.می گویند:«قبل از وسیله،باید فرهنگش بیاید».مگر پفک فرهنگ دارد؟

به گفته ی مادربزرگ ها و پدربزرگ ها،زمان قدیم که تلفن همراه وجود نداشت همه چیز خیلی بهتر بود.بچه ها با هم در کوچه و خیابان بازی می کردند و زندگی کردن را یاد می گرفتند.همیشه در خانه ی یکدیگر بودند و به مهمانی می رفتند و به اندازه ی سنشان رفتار می کردند.

ولی به نظر من،اصلاً هم خوب نبود زیرا در کوچه و خیابان،دست و پای خودشان را می شکستند یا شیشه ی همسایه را می شکستند و آن وقت،پدرشان بود و کمربندش.ولی حالا ما در آرامش و امنیت،داخل اتاقمان نشسته ایم و لذت می بریم.مهمانی نرفتن هم خیلی مشکلی ندارد؛با تماس تصویری همدیگر را می بینیم.هزینه اش هم خیلی کمتر است؛نه خانه کثیف می شود،نه غذای اضافه تری خورده می شود.

هر وسیله ای هم خوبی دارد هم بدی.به هر حال،تلفن همراه همان بلای خانمان سوز لدت بخشی است که در ابتدا میهمان بود و حالا میزبان شده.بیرون هم نمی رود.دیگر باید همه به آن عادت کنند چون بدون آن نمی توان زندگی کرد.ببینید چه دلبستگی ای بینمان هست!

شریفی،پایه نهم




نوع مطلب :
برچسب ها : انشای نهم،
لینک های مرتبط :
جمعه 5 مهر 1398 10:48 ب.ظ
سلام خانم هنرمند ❤
تینا عاشورزاده هستم از کلاس هفتم صدیقه مدرسه آذربهنیا
ان شاء الله سال خوبی در کنار هم داشته باشیم ❤
زهرا هنرمندسلام.ان شاء الله
سه شنبه 2 مهر 1398 11:04 ب.ظ
با سلام و احترام
مطلب خیلی مفیدی بود. که با زبان طنز موضوع خیلی مهم و بلای خانمانسوز تلفن همراه را به زیبایی شرح داده است. ممنون از مطلب مفید وبلاگ
زهرا هنرمندسلام.سپاس
سه شنبه 2 مهر 1398 05:48 ب.ظ
سلام استاد من نظری هستم .کلاس هفتم طاهره از آذربهنیا، به امید روز های خوش
زهرا هنرمندسلام
سه شنبه 2 مهر 1398 03:49 ب.ظ
سلام خانم هنرمند.زهرا عاشوری هستم از اذربهنیا.امیدوارم سال خوبی و باهم تجربه کنیم.
زهرا هنرمندسلام.
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
حدیث موضوعی اوقات شرعی
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic